Það gerðist loksins. Réttur tími, rétt veður, réttur félagsskapur og tækifæri til að komast á skíði!
Við nöfnurnar (Anna María og ég) og Brynja fórum í Bláfjöll síðustu helgi. Ég fékk nostalgíu-hroll um mig alla þegar bíllinn rann loksins í hlað á bílastæðinu. Veðrið var eins fullkomið og hæft er að hugsa sér. Íslenska sólin, hreina loftið og ferskleikinn alls staðar.
Fyndið að koma á stað sem ég man svo vel eftir úr æsku eftir svona langa bið. Allt var eitthvað svo lítið. Gamla lyftan var þarna ennþá þó að nýrri hafi verið bætt við. Ég ákvað að skella mér í þessa gömlu þó hún væri augljóslega ekki eins hröð og nýja ofur lyftan, bara upp á fílinginn. Lyftustaurarnir voru svo sannarlega ekki lengur 100 metra háair. Þvert á móti fanst mér ég næstum snerta skíðabrekkuna með skíðunum mest allan tíman á meðan lyftan silaðist upp á leið. Niðurleiðin var líka sjokk í sömu átt. Þessi stóra brekka, “kóngsgilið” sem mér fannst vera stærri en allt einu sinni, var svo agnarsmá. Ég tók tímann á úrinu mínu hvað niðurferðin krafðist margra mínúta úr lífi mínu. Mínúturnar reyndust vera í eintölu. Ein ferð, ein mín. … vó , svekk.
Ferðin var samt sem áður ógleymanleg.
Ég elska skíði:)
Ég var ekki með myndavél, en skvísurnar tóku geggjaðar myndir sem mér bar
Næst á dagskrá er svo árshátíð verkfræðinema við Háskóla Íslands. Mun hljómsveitin Dalton kæta gleðskapinn fram eftir nóttu á Selfoss! vívívíví…. Get ekki beðið. Meira um þetta næst.
kv. Anna
Það er svo fyndið hvað allt virtist stórt þegar maður var smár og svo löngu seinna er allt orðið bara pínulítið, en ég skil samt svekkelsið að vera bara eina mínútu niður Kóngsgilið. Þú ættir kannski bara að prófa fallhlífastökk. Þar ræðiru hæðinni svona nokkurn vegin sem stokkið er úr og hún virðist örugglega alltaf jafn há.
Somehow i missed the point. Probably lost in translation
Anyway … nice blog to visit.
cheers, Tufa.